เมื่อต้องเขียนเอกสารราชการ ในยุค คอมพิวเตอร์ บนเครื่อง Mac

เมื่อถึงเวลาที่เราต้องเขียนเอกสารราชการ สิ่งที่เราควรคำนึงถึงคือ รูปแบบที่ต้องการนำเสนออย่างเป็นทางการ

เริ่มจากฟอนต์ ถ้าเป็นสมัยก่อนเราคงหากันในเครื่องคอมพิวเตอร์ว่า อันไหนสวย แต่มาคราวนี้เราต้องใช้ฟอนต์ที่ได้ออกแบบมาเฉพาะ นั่นคือ "โครงการฟอนต์มาตรฐานราชการไทย" สามารถหาได้ที่ "โครงการฟอนต์มาตรฐานราชการไทย (http://www.sipa.or.th/th/articles/1555)"

จากนั้นก็มาเริ่มดูเอกสารที่เราต้องการทำ มีแม่แบบให้ใช้หรือไม่ ซึ่งผมเองหาได้จาก สำนักนายกรัฐมนตรี  "การพิมพ์หนังสือราชการภาษาไทยด้วยโปรแกรมการพิมพ์ในเครื่องคอมพิวเตอร์ (http://www.opm.go.th/opmportal/index.asp?pageid=1555&parent=1232&directory=12137&pagename=viewlink1) แต่พอนำมาใช้งานผมก็ใช้แค่ ระยะกั้นของหน้ากระดาษเท่านั้น

แต่พอมาใช้งานบนเครื่อง Mac เราก็จะติดตรงปัญหาที่ตัวเลข ที่อยากใช้เลขไทยเสียเหลือเกิน (ผมงมอยู่นานว่ามีใครพอเคยแก้ปัญหานี้หรือไม่) ด้วยปกติแล้วฟอนต์ที่ได้จาก sipa นั้น ตัวเลขมีทั้งเลขอารบิก และเลขไทย แต่พอเราอยากได้เลขหน้าเป็นเลขไทยนั้น ดูจะยาก

หลังจากค้นหาอยู่สักพัก ก็มีหน่วยงาน "กองพัฒนาและถ่ายทอดเทคโนโลยีการประมง" ได้ฝากลิงค์ฟอนต์ที่เป็นตัวเลขไทย ไว้ให้ (http://extension.fisheries.go.th/extension_web/index.php?name=knowledge&file=readknowledge&id=13)

ผมขอแบ่งปันลิงค์ของฟอนต์เผื่อไว้ให้ ที่นี่ (https://drive.google.com/file/d/0B5jGaR1ONpy4U2tDRWd3b29rSk0/view?usp=sharing)

ชีวิตสองภาค

ในขณะที่คนบางกลุ่มภูมิใจในเงินเดือน การใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ หรือความสะดวกสบายที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมที่สร้างขึ้นมา

แต่ก็มี

รอยยิ้มงาม หน้าตาแจ่มใส ใคร่อยากไปท้องทุ่ง ท้องนา หาปลา คุยกับเจ้าทุย หรือเจ้าตูบ ระหว่างไปทำงาน


สีหน้าของสองภาคนี้ช่างต่างกันหรือเกิน

อะไรเป็นจุดเริ่มต้นของ ผลิตภัณฑ์ใหม่

ณ เวลานี้ดูรายการจากทาง Nation โดยเป็นการ นำผู้บริหารที่นำเสนอบริการใหม่ของสายการบินหนึ่ง ซึ่งหลาย ๆ สายการบิน และรวมไปทั้งผู้โดยสาร คิดว่า การคิดบริการใหม่ ๆ แบบนี้เป็นไปไม่ได้

ทางผู้บริหารกลับบอกว่า สิ่งที่ทำให้เกิดสิ่งใหม่ ๆ ของเรานั้น ไม่ได้เริ่มจากการที่คิดได้ครบไปทั้งหมดแล้วค่อยเริ่ม แต่หากแต่เกิดจากการเริ่มทำทันที แล้วมีการเปลี่ยนแปลง ปรับเปลี่ยน เมื่อถึงเวลา

ผู้บริหารได้พูดเกี่ยวกับการนำ การใช้งานข้อมูลไม่ว่าจะเป็น social network หรือเป็นการนำเวลาที่ใช้ในแต่ละขั้นตอน ออกมาดู แล้วเทียบกับราคา ที่ถึงแม้ว่าราคาค่าโดยสารที่ถูกว่า แต่เมื่อรวมรายได้ที่ได้จากจำนวนการเดินทางที่เพิ่มขึ้นแล้ว มันทำให้เกิดบริการเหล่านี้ได้

เพราะผู้บริหารมองว่า ลูกค้า มีความกังวลกับราคาค่าโดยสาร มากกว่า กำหนดเวลาที่ต้องเดินทาง ไม่เหมือนกับ สายการบินอื่นที่ต้องออกบิน ณ เวลา ที่ต้องการให้ผู้โดยสารชั้นธุรกิจโดยการ

ราคาค่าโดยสารที่ต่ำลง ต้องได้รับการชดเชย ด้วยโปรโมชั่น โดยใช้แนวคิดใหม่ ๆ

ทำให้เห็นว่า เดี๋ยวนี้ถ้าต้องคิดอะไรแล้วให้ครบแล้วค่อยเริ่มทำ คงจะต้องเป็นธุรกิจใหม่ ๆ เท่านั้น แต่ถ้าหากต้องการต่อเติมธุรกิจเดิม หรือแตกไปทำธุรกิจที่คล้าย ๆ เดิม คงต้องหันมาดูแนวคิด ข้อมูล การจัดการปัญหาที่เกิดขึ้น แล้วก็ต้องลงมือทำทันที

ชีวิต ลง ขึ้น ลง ชึ้น

ช่วงหลังนี้ชีวิตมันผกผัน อยู่ในช่วงลง พยายามทำในปัจจุบันให้มันดี เพื่อพยุงให้ช่วงนี้มันไปได้ โดยคาดว่าในภายหน้าอะไรมันจะมีขึ้นบ้าง

เรื่องของสังคม ออนไลน์ ระหว่างผู้สร้างเนื้อหา และผู้ติดตาม

เดี๋ยวนี้อะไร ๆ ก็เข้า สังคมออนไลน์ แต่ในโลกสังคมออนไลน์ ก็แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มอย่างชัดเจน คือ
ผู้สร้างเรื่อง และผู้ติดตามเรื่อง

คนที่สร้างเรื่องสร้างครั้งเดียว ส่วนผู้ติดตาม ก็ตามเนื้อหาของผู้สร้าง ที่ได้ตามติดไว้

คราวนี้ก็มาถึงว่า ถ้าวันหนึ่ง ๆ ผมมีเนื้อหาที่ต้องติดตามจากผู้สร้างซัก 100 คน มันก็ไม่ต่างอะไรกับอ่านเรื่องชาวบ้าน 100 คน ยิ่งมีเพื่อนเยอะ เรื่องยิ่งเยอะ

เกมส์ของมันก็คือ ผู้สร้าง เสียเวลานิดเดียวในแต่ละเรื่องที่ส่งมาแสดง แต่ผู้ตาม กลับเสียเวลาอ่านเยอะแยะเกินไป

คุณจะเป็นผู้สร้าง หรือผู้ติดตาม ผมคาดเดาไม่ได้

แต่สำหรับผม ผมขอเป็นผู้สร้างเนื้อหา ไว้ให้ผู้สร้างเรื่อง ติดตามดีกว่า

ทีวีหลาย ๆ ช่อง กับรีโมท เจ้าปัญหา

คงมีหลาย ๆ คนมีปัญหาเหมือนผมเหมือนกัน คือ มีช่องทีวีหลาย ๆ ช่อง แต่ต้องคอยเปลี่ยนไปทีละช่องสัญญาณ เพื่อดูว่ามีรายการอะไรที่น่าดูบ้าง

แน่นอน เราสามารถดูตารางเวลาการออกอากาศได้ แต่ผมก็ขี้เกียจที่จะทำเกินไป

อยากให้ระบบโทรทัศน์ มีการดูรายการพร้อม ๆ กันหลาย ๆ ช่อง

เครื่องบินกระดาษ และความทะเยอทยาน

ตอนมัธยม ผมก็เป็นเด็กที่ค่อนข้าง จะลองเล่นอันโน้น ลองเล่นอันนี้ ตั้งแต่ คิดค้นร่มส่วนตัวแบบไม่มีด้าม จนกระทั่งเกมส์ ขุมทรัพย์มหัศจรรย์ พวกแนวต้องแก้ไขปริศนา แล้วจึงจะผ่านด่านได้

แต่หลาย ๆ ฝันก็ดับไปกับ "ไม้เรียว"

เรื่องมันเริ่มจาก อยู่ ๆ วันหนึ่ง คุณครู เข้าห้องสอนช้ากว่าปกติ ผมและเพื่อน ๆ อีกบางคน จึงนึกสนุก นำกระดาษมาพับเป็นเรื่องบิน บ้างก็ร่อน ในห้องเรียน แล้วดูสิว่าอันไหนจะ "ร่อนได้นานกว่ากัน" อันไหนจะร่อนได้สูงกว่ากัน แน่นอนหละว่า มันต้องมีกระดาษ เกลื่อนห้องเรียน บ้างก็ร่อนไปนอกหน้าต่างบ้าง

แล้วคุณครู ก็เดินเข้ามาเห็นพอดี หลาย ๆ ท่านคงเดาออกว่า ได้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แน่นอน ผมและพวกอีกหลายคน โดนไม้เรียวกันถ้วนหน้า

เมื่อเวลาผ่านไปจนมาถึงวันนี้ ผมก็นึกได้ว่า ถ้าช่วงเวลานั้นเกิดมีอะไรมาดนใจให้คุณครู ท่านนั้น มองเห็นความสามารถ หรือจินตนาการ ของพวกนักเรียนดื้อพวกนั้น ท่านคงอยากทำแบบนี้ก็เป็นไปได้

เรียกนักเรียนที่ก่อเรื่องมา แล้วสอบถามว่า พับกระดาษเป็นเครื่องบินอะไรบ้าง แล้วแต่ละแบบมันต่างกันอย่างไร มีหลักคิดอย่างไรในการพัฒนาในแต่ละลำ ถ้ามีการแข่งขันกันพับกระดาษเครื่องบิน พวกเธอจะเข้าร่วมหรือไม่

เหอะๆ ๆ  ไม่แน่ วันนั้น ผมอาจเป็นคนหนึ่งที่เป็นตัวแทนของประเทศไทย เข้าแข่งขันการพับกระดาษเครื่องร่อน ก็เป็นไปได้

แต่คุณครู ก็ข้ามตรงนั้นไป โดยตรงไปยังการลงโทษ ทันที่ โดยไม่ได้อธิบาย ถึง ข้อที่ควรจะสอนในสองเรื่องคือ

1. วิทยาศาสตร์
2. คุณธรรม และความรับผิดชอบของการกระทำ

แต่อย่างน้อย ผมก็ยังมาคิดสิ่งเหล่านี้ได้วันนี้... ขอบคุณครับคุณครู